R E P T I E L E N

Er kruipen op de ABC eilanden veel verschillende soorten reptielen rond. Zowel hagedissen als slangen voelen zich er thuis. Het meest tot de verbeelding sprekende hagedis op de eilanden is natuurlijk de  leguaan, maar de andere reptielen hier zijn ook uniek.
Wil je echt alles weten over de reptielen en amfibieën op Aruba Bonaire en curacao lees dan het boekje van Gerard van Buurt. 

Leguaan / Iguana

Iguana iguana
130 cm 

De groene leguaan behoort tot een geslacht van plantenetende hagedissen die inheems zijn in de tropische gebieden van het Caribisch gebied. Het is de grootste hagedis in Amerika en hij wordt ook wel de Amerikaanse leguaan genoemd. Je kunt deze statige dieren overal op de eilanden vinden, meestal zonnebadend op de grond of op de takken van bomen. Beten of slagen met de staart komen relatief zelden voor.

De Antilliaanse leguaan is een van de twee Iguana-soorten in de Kleine Antillen en lijkt sterk op de Groene leguaan  De Antilliaanse leguaan is ietwat kleiner dan de Groene leguaan. Volwassen dieren wegen tussen de 1,5 – 3kg. De soorten zijn onderling vermengd geraakt waardoor ze moeilijk meer uit elkaar te halen zijn.

Geslachtsrijpe mannetjes krijgen in het voorjaar roze wangen, en kunnen met andere mannetjes strijden om vrouwtjes. Dit gaat gepaard met veel kop knikken, en ze maken zich zo groot mogelijk ten opzichte van de concurrentie. 
Vrouwtjes leggen 40 eieren in een nestkamer onder de grond. De fel groene baby leguaantjes zijn overigens prachtig om te zien. Ze voeden zich vaak met bloemen.

Leguanen maken geen geluid. Ze communiceren met elkaar door met de voorpoten te bewegen, met hun kop te knikken of door krabbewegingen te maken. Een leguaan kan wel 30 jaar oud worden. Het zijn ook goede zwemmers en kunnen lang onderwater blijven. Leguanen zijn overigens volkomen ongevaarlijk. Beten of slagen met de staart komen relatief zelden voor en het zijn strikte vegetariërs. 

De leguaan die op de ABC eilanden voorkomt is de Groene leguaan.

Het is de grootste hagedis in Amerika en hij wordt ook wel de Amerikaanse leguaan genoemd. Je kunt deze statige dieren overal op de eilanden vinden, meestal zonnebadend op de grond of op de takken van bomen. Op st Eustachius komt ook nog een andere leguaan voor, de Antilliaanse leguaan. Deze soort is beschermd.

Geslachtsrijpe mannetjes krijgen in het voorjaar roze wangen, en kunnen met andere mannetjes strijden om vrouwtjes. Dit gaat gepaard met veel kop knikken, en ze maken zich zo groot mogelijk ten opzichte van de concurrentie. En ja, ze hebben inderdaad twee penissen!

(De reden waarom het eten van leguaan als potentie verhogend beschouwd wordt.)

Of eigenlijk is hun penis in tweeën gedeeld, iets wat meer hagedissen hebben omdat hun staarten nogal in de weg zitten bij het paren.

Vrouwtjes leggen 40 eieren in een nestkamer onder de grond. De fel groene baby leguaantjes zijn overigens prachtig om te zien. Ze voeden zich vaak met bloemen en worden grijzer naarmate ze ouder worden.

Leguanen maken geen geluid. Ze communiceren met elkaar door met de voorpoten te bewegen, met hun kop te knikken of door krabbewegingen te maken. Een leguaan kan wel 30 jaar oud worden. Het zijn ook goede zwemmers en kunnen lang onderwater blijven. Leguanen zijn overigens volkomen ongevaarlijk. Het zijn strikte vegetariërs en beten of slagen met de staart komen relatief zelden voor.


Blauw blauw / Bonaire whiptail 

Cnemidophorus Murinus Ruthveni
30 cm
schitterende hagedis waarvan vooral de mannetjes gedurende hun leven steeds meer turquoise worden. Hij is overal op de eilanden vaak en veel te zien. Het is een alles eter, Groente, fruit, grote en kleine insecten, hij vindt alles goed.


Arubaanse ratelslang /Aruba rattlesnake

Crotalus durissus unicolor 
1 meter

Het is een ondersoort van de Zuid-Amerikaanse ratelslang en komt alleen op Aruba voor. Er zijn drie variaties: geelbruin, oranjebruin en grijsbruin. Op de rug is een vage ruittekening aanwezig, de buikzijde is lichter. De kop is net als bij alle adders pijlvormig en duidelijk afgesnoerd van de rest van het lichaam.

 De habitat bestaat uit droge omgevingen met een zanderige ondergrond, waar de slang door de lichtbruine kleur niet opvalt. 
De Aruba-ratelslang is veel minder agressief dan de meeste andere ratelslangen. De lange isolatie op het eiland en het feit dat hier geen natuurlijke vijanden van de slang voorkomen, hebben ertoe geleid dat de slang niet schuw is en meestal alleen bijt als de slang wordt beetgepakt.


 Anolis / Boomhagedis

Anolis lineatus 
8,5 centimeter

Het woord ‘anolis’ komt uit een oude Afrikaanse taal en betekent: "kleine duivel"  Anolissen zijn boomhagedissen. Het verschil met andere hagedissen kun je goed zien omdat hun voorpoten langer zijn en ze daarom hun kop wat hoger op kunnen richten. Ze leven in bomen en struiken, maar ook op muren en rotsen, meestal niet erg hoog boven de grond waar ze vooral insecten eten.

De gestreepte anolis is een ondersoort die op Aruba en Curaçao voorkomt en relatief groot is voor een boomhagedis. De mannetjes kunnen een kopromplengte bereiken van 8,5 centimeter. Omdat de staart veel langer is dan de rest van het lichaam kan de totale lichaamslengte oplopen tot 28,5 cm. Het mannetje heeft een prachtige oranje gekleurde keelvag die hij uitzet om een vrouwtje te imponeren en om vijanden op een afstandje te houden. Ze zijn bruin van kleur, maar bij schrik of opwinding kunnen zij ineens veel donkerder worden.

Op Bonaire komt weer een heel ander soort boomhagedis voor. De Bonairiaanse anolis. Deze hagedis komt alleen maar voor op Bonaire en is daarmee endemisch voor het eiland. Het bijzondere is dat deze anolis niet verwant is aan de soort die op Aruba en Curaçao voorkomt en ook niet van Zuid-Amerikaanse oorsprong is. Deze anolis is meer verwant aan de West-Indische soorten. Hij is ietsjes kleiner dan de gestreepte anolis en geelbruin van kleur. Hun keelvlag is flets geel. Deze anolis leeft vooral op de boom, Palu di Brasil (Haematoxylon brasiliensis) ook wel verfhout genoemd. De dieren houden zich verscholen in de diepe groeven van de stam en komen alleen in de vroege ochtend en late middag tevoorschijn.

Bronnen:

https://www.anoleannals.org/

https://en.wikipedia.org/

https://nl.wikipedia.org/

https://www.dcbd.nl/

https://www.beautiful-bonaire.nl/

 

Bovenste foto is de gestreepte boomhagedis uit Aruba en Curacao en de onderste foto is de Bonairiaanse boomhagedis.


Natuur Nature  koraal coral underwater coral reef koraalrif Duiken diving Snorkelen snorkeling Aruba Bonaire Curacao ABC eilanden Islands Nederlandse Antillen Dutch Antilles caribbean reef fish tropische vissen

Curaçaose zweepslang

Erythrolamprus triscalis
1 meter

De kleur is bruin, op de bovenzijde en flanken zijn afwisselende dunne en dikke lichtere tot witte vlekkerige strepen aanwezig, ook de buikzijde is lichter tot wit. Het lichaam is dun.
De Curaçaose zweepslang jaagt overdag voornamelijk op kikkers en hagedissen. Kleinere prooidieren worden levend doorgeslikt, grotere prooien worden eerst gewurgd. Voor een mens is hij totaal ongevaarlijk. Het is een bedreigde diersoort, maar je kan hem regelmatig tegen komen omdat hij vooral overdag actief is.


Gekko / Geckos / Plakkie

Gekkota
until 20 cm

Op de eilanden komen verschillende soorten gekko`s voor. Gekko's zijn insecten etende nachtdieren en in één oogopslag van andere hagedissen te onderscheiden door een aantal karakteristieke kenmerken.
De ogen van alle gekko's zijn relatief groot, evenals hun poten en vooral de tenen en vingers. Gekko's kunnen van kleur veranderen, al is de kleuromslag nooit zo drastisch als bijvoorbeeld bij kameleons. Veel soorten hebben 's nachts een andere huidskleur dan overdag; vaak is de huid overdag lichter gekleurd en 's nachts donkerde. 
 Gekko’s voeden zich voornamelijk met insecten. Ze maken ook een kenmerkend, fluitend, geluid waarmee ze hun aanwezigheid verraden.

G E K K O V O E T J E S

Waarom gekko’s spotten met de zwaartekracht is lange tijd een mysterie geweest. Er zijn meer dieren die tegen muren en zelfs plafonds kunnen lopen. Spinnen en insecten hebben kleine haakjes aan hun voeten, wat minder effectief is op gladde oppervlakten. Octopussen en sommige rupsen hebben zuignapjes, slakken hebben hun slijm wat een soort lijm is om zich vast te plakken aan verschillende oppervlakten, maar de gekko heeft dit allemaal niet en toch kan hij moeiteloos en snel over muren, plafonds en gladde oppervlaktes zoals ramen lopen.

Ongeveer 20 jaar geleden hebben onderzoekers het geheim ontdekt:

Gekko voetjes bevatten minuscule haartjes die zo fijn zijn dat ze worden aangetrokken door de molecule van het oppervlak waarop ze lopen. De zogenaamde Vanderwaalskracht. Dit werkt zo goed dat je een gewicht van 30 kilo nodig is om hem los te kunnen trekken. Gelukkig hoeft de gekko zelf niet zo hard aan zijn poten te trekken om los te komen. De gekko krijgt zijn voetjes van de vloer door zijn tenen op te tillen onder een hoek van dertig graden, Als het moet loopt hij met een snelheid van een meter per seconde tegen een muur op!


zweepstaart hagedis

Cnemidophorus murinus